به گزارش ایران نت، اگر یک گوشی اندرویدی قدیمی دارید که دیگر از آن استفاده نمیکنید، میتوانید بدون خرید تجهیزات جدید از آن برای تقویت پوشش وایفای در خانه استفاده کنید. در بسیاری از خانهها نقاطی وجود دارد که سیگنال روتر در آنها ضعیف است؛ اتاقهای دور از روتر، طبقات دیگر ساختمان یا گوشههایی که دیوارهای ضخیم میان آنها و مودم قرار گرفته است، معمولاً با چنین مشکلی مواجه میشوند.
راهکار معمول برای رفع این مشکل، خرید یک توسعهدهنده وایفای، سیستم مش یا حتی تعویض روتر است؛ اما اگر یک گوشی اندرویدی بلااستفاده در اختیار دارید، میتوانید پیش از صرف هزینه، آن را به یک راهحل موقت تبدیل کنید. قابلیت Hotspot در برخی گوشیهای اندرویدی میتواند برای ایجاد یک شبکه بیسیم جدید مورد استفاده قرار بگیرد و به دستگاههای دیگر اجازه دهد از طریق گوشی به شبکه دسترسی پیدا کنند.
این روش هزینهای ندارد و راهاندازی آن نیز نسبتاً ساده است؛ با این حال نباید انتظار عملکردی مشابه تجهیزات تخصصی شبکه را داشت. گوشی قدیمی میتواند برای برطرف کردن یک نقطه کور کوچک در خانه مفید باشد، اما برای پوشش کامل یک ساختمان یا اتصال تعداد زیادی دستگاه، سیستم مش یا توسعهدهنده اختصاصی انتخاب مناسبتری خواهد بود.
گوشی اندرویدی چگونه میتواند به تقویت وایفای کمک کند؟
در حالت عادی، گوشی اندرویدی با اتصال به شبکه وایفای خانه از اینترنت استفاده میکند. در برخی دستگاهها میتوان قابلیت هاتاسپات را نیز فعال کرد تا گوشی یک شبکه بیسیم جداگانه ایجاد کند. در این حالت، دستگاههای دیگر میتوانند به شبکه ایجادشده توسط گوشی متصل شوند.
در واقع گوشی نقش یک واسطه را ایفا میکند؛ سیگنال شبکه اصلی را دریافت میکند و اتصال را در اختیار دستگاههای دیگر قرار میدهد. به همین دلیل میتوان آن را یک راهکار ساده برای رساندن اتصال شبکه به بخشی از خانه دانست که پوشش ضعیفتری دارد.
البته این راهکار با یک سیستم Mesh واقعی تفاوت دارد. در شبکههای مش، چند گره بهصورت هوشمند با یکدیگر کار میکنند و معمولاً امکان جابهجایی روانتر دستگاه بین نقاط مختلف شبکه وجود دارد. در مقابل، هاتاسپات گوشی معمولاً یک شبکه جداگانه ایجاد میکند و کاربر ممکن است هنگام جابهجایی در خانه مجبور شود شبکه وایفای دستگاه خود را تغییر دهد.
چگونه گوشی اندرویدی قدیمی را به تقویتکننده وایفای تبدیل کنیم؟
اگر میخواهید این روش را امتحان کنید، ابتدا باید یک گوشی اندرویدی قدیمی را که هنوز از نظر سختافزاری سالم است آماده کنید. بهتر است گوشی شارژ کافی داشته باشد و آخرین بهروزرسانیهای قابل دسترس برای آن نصب شده باشد.
۱. اتصال گوشی به وایفای خانه
ابتدا وارد بخش Settings گوشی شوید و قسمت مربوط به شبکه و اینترنت را پیدا کنید. نام این بخش ممکن است بسته به نسخه اندروید و رابط کاربری شرکت سازنده متفاوت باشد. در بسیاری از گوشیها میتوانید از مسیر Network & Internet > Internet وارد تنظیمات وایفای شوید.
شبکه وایفای خانه خود را انتخاب کنید و رمز عبور را وارد کنید تا گوشی به روتر متصل شود. پیش از ادامه کار، مطمئن شوید گوشی واقعاً به شبکه اصلی متصل شده و اتصال اینترنت برقرار است.
۲. فعال کردن Wi-Fi Hotspot
در مرحله بعد، به تنظیمات Hotspot & Tethering بروید و گزینه Wi-Fi Hotspot را فعال کنید. در برخی گوشیها دسترسی به این گزینه از طریق پنل تنظیمات سریع نیز امکانپذیر است.
پس از فعال شدن هاتاسپات، گوشی یک شبکه بیسیم ایجاد میکند. نام این شبکه و رمز عبور آن را میتوانید از تنظیمات هاتاسپات تغییر دهید. بهتر است برای جلوگیری از اتصال افراد ناشناس، رمز عبور قوی انتخاب کنید.
۳. انتخاب نام و رمز عبور مناسب
برای اینکه شبکه جدید را راحتتر تشخیص دهید، یک نام مشخص برای آن انتخاب کنید. استفاده از یک رمز عبور قوی نیز اهمیت زیادی دارد؛ زیرا هاتاسپات گوشی در صورت بدون رمز بودن میتواند توسط افراد اطراف مورد استفاده قرار گیرد.
اگر گوشی گزینهای برای انتخاب باند فرکانسی ارائه میکند، ممکن است بتوانید میان ۲.۴ گیگاهرتز و ۵ گیگاهرتز انتخاب کنید. باند ۵ گیگاهرتز معمولاً سرعت و ظرفیت بهتری در فاصله نزدیک ارائه میدهد، اما برد آن معمولاً از ۲.۴ گیگاهرتز کمتر است. بنابراین انتخاب باند مناسب به فاصله گوشی تا دستگاههای مقصد و شرایط محیط بستگی دارد.
گوشی را کجای خانه قرار دهیم؟
محل قرارگیری گوشی یکی از مهمترین عوامل موفقیت این روش است. قرار دادن گوشی دقیقاً در منطقهای که سیگنال وایفای بسیار ضعیف است، معمولاً بهترین نتیجه را ایجاد نمیکند؛ زیرا گوشی نیز برای دریافت اتصال مناسب به سیگنال قابل قبول از روتر نیاز دارد.
بهتر است گوشی را تقریباً در میانه مسیر میان روتر و نقطهای که پوشش ضعیف است قرار دهید. برای مثال، اگر اتاق خواب در انتهای خانه سیگنال مناسبی دریافت نمیکند، گوشی را در محلی بین روتر و اتاق قرار دهید که هنوز سیگنال شبکه اصلی قدرت مناسبی دارد.
همچنین بهتر است گوشی نزدیک یک پریز برق باشد. استفاده مداوم از هاتاسپات میتواند باتری گوشی را سریع تخلیه کند و در گوشیهای قدیمی که باتری آنها قبلاً ضعیف شده است، این مسئله اهمیت بیشتری دارد.
آیا این روش سرعت اینترنت را افزایش میدهد؟
خیر. تبدیل گوشی قدیمی به یک توسعهدهنده وایفای باعث افزایش سرعت اینترنت اصلی شما نمیشود. اگر سرعت اینترنت دریافتی از شرکت ارائهدهنده خدمات پایین باشد، استفاده از گوشی بهعنوان هاتاسپات این مشکل را برطرف نخواهد کرد.
هدف اصلی این روش افزایش محدوده دسترسی به شبکه است، نه افزایش سرعت اینترنت. برای نمونه، اگر در نزدیکی روتر سرعت مناسبی دارید اما در اتاق دیگری سیگنال بسیار ضعیف است، گوشی میتواند به برقراری اتصال در آن قسمت کمک کند. اما اگر خود اتصال اینترنت کند باشد، گوشی نمیتواند پهنای باند بیشتری ایجاد کند.
همچنین عملکرد نهایی به سختافزار گوشی، نسخه اندروید، قدرت آنتن، فاصله از روتر و تعداد دستگاههای متصل بستگی دارد. بنابراین ممکن است تجربه کاربران مختلف با این روش کاملاً متفاوت باشد.
معایب استفاده از گوشی قدیمی بهعنوان تقویتکننده وایفای
با وجود اینکه این روش رایگان و آسان است، محدودیتهایی نیز دارد. نخستین مشکل، عملکرد پایینتر نسبت به تجهیزات تخصصی است. توسعهدهندههای وایفای و گرههای مش برای همین کار طراحی شدهاند و معمولاً از نظر پوشش، پایداری و مدیریت اتصال عملکرد بهتری دارند.
محدودیت دیگر مربوط به مصرف انرژی است. روشن بودن دائمی هاتاسپات و فعالیت شبکه میتواند باتری گوشی را سریعتر تخلیه کند. اگر گوشی قدیمی باشد، استفاده طولانیمدت از آن در حالت شارژ نیز ممکن است باعث گرم شدن دستگاه شود.
موضوع مهم دیگر، ایجاد یک شبکه جداگانه است. در سیستمهای مش، دستگاهها معمولاً میتوانند بین نقاط مختلف شبکه جابهجا شوند، اما در روش مبتنی بر گوشی ممکن است شبکهای با نام متفاوت ایجاد شود. در نتیجه، هنگام حرکت در خانه شاید لازم باشد بهصورت دستی بین شبکه اصلی و شبکه گوشی جابهجا شوید.
سازگاری با دستگاههای هوشمند
این محدودیت برای خانههای هوشمند اهمیت بیشتری دارد. برخی دستگاههای هوشمند ممکن است با شبکه جداگانه ایجادشده توسط گوشی بهخوبی کار نکنند یا در صورت تغییر شبکه، نیازمند تنظیم مجدد باشند.
اگر خانه شما تعداد زیادی دوربین، تلویزیون هوشمند، لوازم خانگی متصل و تجهیزات اینترنت اشیا دارد، استفاده از یک سیستم مش یا تجهیزات شبکه اختصاصی معمولاً تجربه یکپارچهتری ایجاد میکند.
گوشی اندرویدی یا توسعهدهنده وایفای؛ کدام بهتر است؟
پاسخ به این سؤال به نیاز شما بستگی دارد. اگر یک گوشی قدیمی بلااستفاده دارید و فقط میخواهید برای مدت کوتاهی مشکل یک نقطه کور را برطرف کنید، استفاده از گوشی میتواند راهکاری کمهزینه و سریع باشد.
در مقابل، اگر مشکل پوشش وایفای در بخش بزرگی از خانه وجود دارد یا به اتصال پایدار برای تعداد زیادی دستگاه نیاز دارید، خرید یک توسعهدهنده وایفای یا استفاده از سیستم Mesh انتخاب مناسبتری است. تجهیزات اختصاصی معمولاً برای فعالیت مداوم طراحی شدهاند و امکانات مدیریت شبکه بیشتری در اختیار کاربر قرار میدهند.
| ویژگی | گوشی اندرویدی قدیمی | توسعهدهنده یا Mesh |
|---|---|---|
| هزینه | تقریباً بدون هزینه در صورت داشتن گوشی قدیمی | نیازمند خرید تجهیزات |
| راهاندازی | ساده | معمولاً ساده تا متوسط |
| پوششدهی | محدود | معمولاً بهتر |
| پایداری طولانیمدت | وابسته به گوشی | مناسبتر |
| مدیریت هوشمند شبکه | محدود | بیشتر |
| مناسب برای | راهکار موقت و نقاط کور کوچک | پوشش گسترده و استفاده دائمی |
چند نکته برای بهتر شدن عملکرد گوشی بهعنوان تقویتکننده
اگر تصمیم گرفتهاید این روش را امتحان کنید، چند نکته میتواند نتیجه را بهتر کند. نخست، گوشی را در محلی قرار دهید که هم از روتر سیگنال مناسبی دریافت کند و هم به منطقه موردنظر نزدیک باشد. فاصله بیش از حد از روتر باعث میشود اتصال ورودی ضعیف باشد و در نتیجه شبکه ایجادشده نیز عملکرد مطلوبی نداشته باشد.
دوم، در صورت امکان گوشی را به برق متصل نگه دارید؛ اما وضعیت باتری و دمای دستگاه را نیز زیر نظر داشته باشید. گوشیهای بسیار قدیمی ممکن است برای استفاده مداوم از هاتاسپات مناسب نباشند.
سوم، رمز عبور هاتاسپات را به شکل امن تنظیم کنید و در صورت امکان از نام شبکهای استفاده کنید که تشخیص آن برای خودتان آسان باشد. همچنین اگر عملکرد باند ۵ گیگاهرتز در فاصله موردنظر مناسب نیست، امتحان کردن ۲.۴ گیگاهرتز میتواند به افزایش محدوده پوشش کمک کند.
آیا استفاده از گوشی قدیمی برای تقویت وایفای ارزش دارد؟
اگر هدف شما یک راهکار فوری و رایگان برای برطرف کردن مشکل وایفای در یک بخش محدود از خانه است، استفاده از گوشی اندرویدی قدیمی میتواند ارزش امتحان کردن داشته باشد. این روش به تجهیزات اضافی نیاز ندارد و در بسیاری از موارد راهاندازی آن فقط چند دقیقه زمان میبرد.
اما نباید آن را جایگزین دائمی تجهیزات حرفهای شبکه دانست. یک توسعهدهنده وایفای مناسب یا سیستم Mesh میتواند پوشش و پایداری بیشتری ارائه کند و برای خانههایی با چندین دستگاه متصل، گزینه مطمئنتری است.
در نهایت، مهمترین مزیت این ترفند استفاده دوباره از وسیلهای است که احتمالاً در گوشهای از خانه بلااستفاده مانده است. اگر گوشی قدیمی شما هنوز عملکرد مناسبی دارد، پیش از خرید تجهیزات جدید میتوانید آن را آزمایش کنید و ببینید آیا برای نقطه کور موردنظر پاسخگو است یا خیر.
به نقل از ایران نت، استفاده از گوشی اندرویدی بهعنوان تقویتکننده وایفای بیشتر یک راهکار کاربردی و موقت است تا یک جایگزین کامل برای تجهیزات شبکه. اگر پوشش گسترده، سرعت پایدار و جابهجایی بدون دردسر میان نقاط مختلف خانه برایتان اهمیت دارد، سرمایهگذاری روی تجهیزات اختصاصی شبکه انتخاب منطقیتری خواهد بود.
برای مطالعه مطالب بیشتر درباره فناوری، موبایل، اینترنت و آموزشهای کاربردی، به ایران نت مراجعه کنید.
